Szlachta jest to stan społeczny istniejący w Królestwie Polskim, Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz na polskich, litewskich i ukraińskich ziemiach w czasie rozbiorów państwa polskiego. Powstała po przekształceniu się stanu rycerskiego na stan szlachecki. Jej określenie wywodzi się od niemieckiego wyrazu określającego ród, a zarazem od słowa slahta, które oznacza rąbać. Do Polski to słowo przyszło z Czech, a wraz nim inne słowa dotyczące kwestii ekonomicznych państwa. Szlachta posiadała szereg przywilejów i oczywiście obowiązków. Dane tytuły szlacheckie na przestrzeni wieków traciły bądź też zyskiwały na wartości, wraz z przywilejami z nimi powiązanymi. Do dziś przetrwała bogata kultura, tradycje, a zarazem zabytki, dwory i rodziny szlacheckie, a z nimi stereotyp nazwisk szlacheckich kończących się na ski. Państwo polskie nie przywracało też raz cofniętych predyspozycji, co do stanu szlacheckiego, ale nie zakazywało używania tytułów szlacheckich i arystokratycznych na łamach całego społeczeństwa i ludzi towarzystwa. W Polsce na temat szlachty powstało wiele utworów, ale najwięcej jest o nich w znanej każdemu Polakowi epopei narodowej Pan Tadeusz.

---

Zobacz też

Indygenat Szlachty

Indygenat oznaczaÅ‚ uznanie obcego szlachectwa i nadanie owemu rodowi szlacheckiemu, wobec którego stosowano indygenat, przywilejów szlacheckich w paÅ„stwie uznajÄ…cym. Czyli przykÅ‚adowo szlachcicowi z Niemiec, przybywajÄ…cemu do polski, nadawano przywileje szlachcica Polskiego. W caÅ‚ej polskiej historii owy indygenat dotyczyÅ...